الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ ؛ « 1 » و هنگامى كه خبرى از پيروزى يا شكست به آنها برسد ، آن را شايع مىسازند درحالىكه اگر آن را به پيامبر و پيشوايانشان - كه قدرت تشخيص كافى دارند - بازگردانند از ريشه‌هاى مسائل آگاه خواهند شد . » امام باقر عليه السّلام مىگويد : « منظور از « اولى الامر » در اين‌جا امامان معصوم هستند . » شيخ طوسى مىنويسد : « قول قوى همين است ، چرا كه خداوند مىفرمايد : اگر آن را به « اولى الامر » بازمىگرداندند علم پيدا مىكردند و مراجعهء به غير معصوم موجب علم نمىشود ، چون ممكن است اشتباه كند و در اين مسأله فرقى بين فرماندهان لشكر و دانشمندان و ديگران نيست . » « 2 » پس اين آيهء شريفه - طبق اين تفسير ژرف - ما را به مقام عصمت و خطاناپذيرى امامان عليهم السّلام در راى و اجتهاد ، راهنمايى مىكند . ب ) « لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ؛ « 3 » پيمان من به ستمكاران نمىرسد . » شيعه اعتقاد دارد : نخستين شرط رهبران مسلمين عصمت مطلقه است ؛ يعنى هرگز نبايد گناهى مرتكب شده باشند نه پيش از زمان تصدى مقام امامت و نه بعد از آن و در اين مسأله فرقى بين پيامبر و جانشينان بر حق او ؛ يعنى امامان معصوم عليهم السّلام نيست و آيهء مزبور به روشنى بر آن دلالت دارد . امام « رازى » مىگويد : « رافضىها با استدلال به اين آيه ، بر امامت ابو بكر و عمر ايراد گرفته‌اند ، چون آنان در آغاز كافر بوده‌اند و در آن حالت ، مصداق اين آيه شده‌اند كه عهد امامت به آنان نمىرسد و هنگامى كه مصداق اين آيه شدند ، ثابت مىشود كه آنان براى هيچ وقت شايستگى مقام امامت را ندارند . همچنين آن دو ، گناهكار بودند ، زيرا ممكن بود گناه كنند ، چرا كه - به اتفاق

--> ( 1 ) . نساء ( 4 ) آيه 83 . ( 2 ) . التبيان فى تفسير القرآن ، ج 3 ، ص 273 . ( 3 ) . بقره ( 2 ) آيه 124 .